| Naturalmoney.org the plan for the future |
November 17, 2011 Taken from: Trouw - Bewoners Haagse Schilderswijk: We horen en zien niets, we zwijgen Residents of Schilderswijk in The Hague: We hear nothing and see nothing, we remain silent REPORT - The government wants to tackle criminal youth groups. The Dutch newspaper Trouw accompanied the police for one month in The Hague, where the Gang of Delft Avenue operates. Part 4: the terrorised residents. Five Moroccan youngsters are hanging about before a porch near Delft Avenue. A Chinese woman is trying to open the door. She has a baby with her. The youngsters see her, but do not go on the side. The woman pushes the door open just a little too hard so comes against one of the men. The youngsters looks at her with a withering glance, then she releases the door and nervously averts her gaze towards her child. The youngster pushes the door shut hard, so it hits the perambulator. The boy laughs loud and moves a small step so the Chinese woman with her baby can move along by pushing and pulling through the opening of the door. After she is out, she says, "Sorry, sorry" to the youngsters. With dejected eyes she continues hurriedly, almost running, her trip. She glances as she hears the hands the youngsters clapping. The guys give each other high fives and roar with laughter. They celebrate this small victory of the Gang of Delft Avenue (DSL). That woman will look out now. Two boys start walking behind her. 'Nothing to lose' The territory of DSL lies in the western part of the Schilderswijk in The Hague. The original houses are built in the years between 1850 and 1920, but since the second half of the twentieth century, those houses can hardly be found any more. Most streets in the area bear the names of old Dutch painters. Thus, the street where the Police Station Heemstraat is situated, is named after the still-life painter Jan Davidszoon de Heem. It goes without saying that the Delft Avenue, the 's Gravenzande Avenue and Rozenburg Street in the territory are named after Dutch towns and villages. "The neighborhood is not safe. That has been the truth for years now, but I will not run away. Only in a coffin, I leave my neighborhood," said the Surinamese Hindustani Sadal Ram (73) resolutely. He is one of the few locals who wants to mentioned by name in the newspaper. "I have nothing to lose," he says. Sadal lived here for 35 years. In the mid-seventies he came with his family from Suriname to the Schilderswijk. Since then, he and his family lived in the vicinity of the Delft Avenue. Meanwhile, his wife deceased and his children moved away. "They live in their big houses in the residential areas just outside The Hague. They wanted to take me with them, but I left behind. I belong here!" Living alongside each other This area is home to about 110 nationalities. They seem to live alongside each other. Striking is the response oft the Turkish neighbor when he was asked if he knows the old man Sadal: "I do not know who he is. I have nothing to do with him. Leave me alone." Whet it was told to him that he was his neighbor, he cools down a bit. "Sorry, I did not know. Believe me, nobody knows each other here. We have taught ourselves not to interfere with each other." When asked why, he had nothing to say. The answer becomes painfully obvious when we go back to the Chinese woman at the beginning of this story. She rushed off with her baby, but is still hastier when she comes back. At about one hundred meters from her porch she stops. She looks around and runs towards her house. Once she is closer, it is possible to see that her face is red-faced, and that tears are rolling down her cheeks. A Dutch neighbor asks her what's going on. She tells her story sobbing. "I just went to the Hague Market and did some shopping. I had the feeling I was followed by two figures. When I knew for sure who they were, they had already stolen my bag. I do not know them by name, but were the two guys who were here for the porch when I left. What should I do? " The Dutch woman shows compassion, puts an arm around her shoulder and tries to comfort her. "Calm down, think like this, nothing happened to you and your baby. I have also seen those guys hanging around." Not reporting The Chinese woman asks the neighbor if she wants to go to the police station with her to report it, to which the Dutch woman responds: "No, no, no, I'm really not going to do that. If I were you, I would not either. That youngsters immediately know that you filed a report and that I have testified. Then the shit will hit the fan. No, no, you will not drag me into this case. Besides, do you really think that the police here does something about it? They are only fining people who park their car wrongly." The neighbor suddenly shows much less compassion. They lets the victim go, gets inside the porch door and pulls it hard behind her. The Chinese woman caresses her baby and goes home. No report has been filed. Anonymous reports Near the Delft Avenue the willingness of residents to file a report is low and there is a high feeling of insecurity. The service area of Police Station Heemstraat is two square kilometers in one of the most densely populated neighborhoods in The Hague. In the Safety Monitor 2010 of the Police Haaglanden this are scores badly on almost all fronts. This includes various forms of nuisance, light and serious crime, and the presence of criminal youth groups. The police did a good job in tackling drug nuisance in the Schilderswijk: these scores were significantly improved compared to previous years. The major problem until this year: incidents in the area were hardly reported. Gradually those reports are now filed. The number of anonymous reports using 'Report Crime Anonymously', for example, has increased. The willingness of residents to file a complaint is low - because of fear to become a target, fear of angry looks, the idea that nothing helps, frustration over the low sentences that result from it, the time consuming effort, and fear of being intimidated by lawyers when called by the magistrate or the court. The the country of origin also plays a role. An offender could be a distant relative or friend of family in Morocco, and the family may also also depend on the income of the perpetrator. Moroccans would rather not run the risk upsetting relations in their country of origin. Footprint of the Mammoth The 'Mammoth' project of the Haaglanden police with teams from the district office Heemstraat and the supraregional crime investigation - which also occupies itself with the Gang of Delft Avenue - appears to be paying off. The intention is that the prehistoric animal leaves a footprint in the district, gives the residents more confidence in the police so they will dare to report crime. The good people will have to take their neighborhood back from the criminals, and break free from the clutches of the gang of Delft Avenue. "But then lasting for a longer period, and preferably forever," says the police officer who coordinates the Mammoth team. "Only arrests are not helping. The now so poor social cohesion should also return. People have to live with each other and not alongside each other. Only then, this neighborhood will offer no more fertile ground for youth gangs." Doing business outside the district The Moroccan Mahaoui Alma (38) wants to continue living in the neighborhood where she grew up. She has a good job as a civil servant and has three children aged nine to fifteen years that she would like to see grow up there, "between different colors, religions and cultures. Despite that all her three children go out of the district to school, sports and have their hobbies elsewhere in the city away from the Delft Avenue, where they live. "Living here is okay, but my children have nothing good to do in this district. If I want to see them grow up properly in a healthy way, they will have do many things outside the district. Children from the neighborhood who are in school and play games outdoor, sooner or later come into contact with the wrong people and the police. Who lives here, sees crime around here, and even gets used to it. But I do my best, my very best for my children. " The old Hindostan Mr. Sadal admits that he has become accustomed to the bad things he sees happening around him. "I manage this by minding my own business and turning a blind eye here and there. At some point you just do not see it any more and you elevate the threshold of annoyance. The result is that I live here only for myself and for nobody else. In my block, I believe, live a dozen different nationalities. Sounds very colourful, doesn't? But know that they all hate each other. The Turks hate Moroccans and vice versa, the Hindustani denounce the Afro-Surinamese, the Muslims hate the Hindu idolatry, the Dutch are afraid of Islam and the problems between Kurds and Turks have long been known. "In short, we remain as far apart as we cam, we align ourselves in our house, and we see nothing, hear nothing and say nothing. Only in this way you survive this trouble. Even the guys here at my porch hanging around instilling fear to everyone." Mammoth Project Secretary of State Ivo Opstelten said earlier this year that all criminal youth groups have to be addressed when he is in office. But what criminal youth groups are there and how do you deal with a gang? To answer these questions the newspaper Trouw, with consent of the Haaglanden police, went along for a month with the project "Mammoth," which focuses on two youth groups in the Schilderswijk of The Hague, and spoke with community police officers, investigators, experts, local residents, business owners, suspects and convicts. The bulk of the research for this series of reports has been done on the street, in Schilderswijk at the Delft Avenue, with shop owners, cafe owners and families at home. Several sources told their story anonymously for privacy concerns and fear for their safety. Original text in Dutch: Bewoners Haagse Schilderswijk: We horen en zien niets, we zwijgen REPORTAGE - Het kabinet wil criminele jeugdgroepen aanpakken. Trouw liep een maand mee met de politie in Den Haag, waar de Bende van de Delftselaan opereert. Deel 4: de geterroriseerde buurtbewoners. Vijf Marokkaanse jongens hangen voor een portiek nabij de Delftselaan. Een Chinese bewoonster probeert de deur te openen. Ze heeft een kinderwagen bij zich. De jongens zien haar, maar gaan niet aan de kant. De vrouw duwt de deur net iets te hard open zodat die tegen één van de heren aan komt. De jongen kijkt haar aan met een vernietigende blik, waarop ze de deur loslaat en haar blik schichtig afwendt richting haar kind. Hij duwt de deur keihard dicht, waarop die tegen de kinderwagen aan slaat. De jongen lacht hard en schuift een klein stapje op, waarop de Chinese met haar baby met duwen en trekken door de deuropening kan. Nadat ze de deur uit is, zegt ze 'Sorry, sorry' tegen de jongens. Met neergeslagen ogen vervolgt ze gehaast, bijna rennend, haar weg. Ze kijkt even om als ze de handen van de jongens tegen elkaar hoort klappen. De jongens geven elkaar high fives en bulderen van het lachen. Ze vieren deze kleine overwinning van de Bende van de Delftselaan (DSL). Die vrouw kijkt voortaan wel uit. Twee jongens lopen achter haar aan. 'Niets meer te verliezen' Het territorium van DSL ligt in het westelijke deel van de Haagse Schilderswijk. De oorspronkelijke woningen dateren uit de jaren tussen 1850 en 1920, maar die zijn sinds de tweede helft van de twintigste eeuw nauwelijks meer te vinden. De meeste straten in de wijk dragen de namen van oude Hollandse kunstschilders. Zo is de straat waaraan het politiebureau De Heemstraat staat, vernoemd naar de stillevenschilder Jan Davidszoon de Heem. Het behoeft geen uitleg dat de Delftselaan, de 's Gravenzandelaan en de Rozenburgstraat in het territorium naar de Zuid-Hollandse stad en dorpen zijn genoemd. "De buurt is niet veilig. Dat is al jarenlang de waarheid, maar ik laat me niet wegjagen. Alleen in mijn kist zal ik mijn buurt verlaten", zegt de Surinaamse Hindostaan Ram Sadal (73) resoluut. Hij is een van de weinige buurtbewoners die met naam en toenaam in de krant willen. "Ik heb niets meer te verliezen", meent hij. Sadal woont hier al 35 jaar. Hij kwam midden jaren zeventig met zijn gezin van Suriname naar de Haagse Schilderswijk. Sindsdien heeft hij met zijn gezin in de omgeving van de Delftselaan gewoond. Inmiddels is zijn vrouw overleden en zijn z'n kinderen verhuisd. "Die wonen in hun grote huizen in de nieuwbouwwijken net buiten Den Haag. Ze wilden me graag meenemen, maar ik ben achtergebleven. Ik hoor hier!" Langs elkaar heen leven In dit gebied wonen zo'n 110 nationaliteiten. Ze lijken vooral langs elkaar heen te leven. Treffend is de reactie wanneer de Turkse buurman wordt gevraagd of hij de oude heer Sadal kent: "Ik weet niet wie hij is. Ik heb niets met hem te maken. Laat me met rust." Als hem wordt verteld dat het zijn bovenbuurman is, koelt hij wat af. "Sorry, dat wist ik niet. Geloof me, niemand kent elkaar hier. We hebben hier geleerd om ons niet met elkaar te bemoeien." Op de vraag waarom, wil hij niets zeggen. Het antwoord wordt pijnlijk duidelijk wanneer we teruggaan naar de Chinese vrouw aan het begin van dit verhaal. Ze liep gehaast weg met haar kinderwagen, maar komt nog haastiger terug. Op ongeveer honderd meter voor haar portiek staat ze stil. Ze kijkt om zich heen en loopt verder richting haar woning. Eenmaal dichterbij is te zien dat haar gezicht rood is aangelopen, en dat tranen over haar wangen biggelen. Een Nederlandse buurvrouw vraagt haar wat er aan de hand is. Ze vertelt snikkend haar verhaal. "Ik liep net naar de Haagse Markt en deed daar wat boodschappen. Ik had al het gevoel dat ik werd gevolgd door twee figuren. Toen ik zeker wist wie het waren, hadden ze mijn tas al geroofd. Ik ken ze niet bij naam, maar het waren twee jongens die hier voor de portiek stonden toen ik wegging. Wat moet ik doen?" De Nederlandse vrouw toont medelijden, legt een arm om haar schouder en probeert haar te troosten. "Rustig maar, denk maar zo, er is niks gebeurd met jou en je baby. Ik heb die jongens hier ook zien hangen." Geen aangifte De Chinese vraagt de buurvrouw of ze mee wil naar het politiebureau om aangifte te doen, waarop de Nederlandse reageert: "Nee, nee, nee, dat ga ik echt niet doen. Als ik jou was, zou ik dat ook niet doen. Die jongens weten meteen dat jij aangifte hebt gedaan en dat ik heb getuigd. Dan zijn de rapen gaar. Nee, nee, mij sleur je niet mee in deze zaak. Bovendien, denk je nu echt dat de politie hier wat mee doet? Alleen dubbelparkeerders kunnen ze bekeuren." De buurvrouw heeft ineens veel minder mededogen. Ze laat het slachtoffer los, stapt de portiek binnen en trekt haar voordeur hard achter zich dicht. De Chinese streelt haar kindje en gaat ook naar huis. Van een aangifte komt het niet. Anonieme meldingen In de buurt van de Delftselaan is de aangiftebereidheid bij bewoners laag en het onveiligheidsgevoel hoog. Het verzorgingsgebied van wijkbureau De Heemstraat is twee vierkante kilometer groot, en één van de dichtstbevolkte buurten in de Hofstad. In de Veiligheidsmonitor 2010 van de politie Haaglanden scoort het gebied slecht op bijna alle fronten. Daarbij gaat het over onder meer allerlei vormen van overlast, lichte en zware criminaliteit, en de aanwezigheid van hinderlijke, overlastgevende en criminele jeugdgroepen. De politie heeft in de Schilderswijk op het gebied van drugsoverlast en -gebruik wel een flinke slag gemaakt: die scores zijn sterk verbeterd in vergelijking met de jaren daarvoor. Belangrijk probleem: tot dit jaar werden incidenten in de buurt nauwelijks gemeld. Langzamerhand komen die meldingen nu wel binnen. Het aantal anonieme meldingen via 'Meld Misdaad Anoniem' is bijvoorbeeld gestegen. De verklaringsbereidheid van buurtbewoners is laag - uit angst zelf doelwit te worden, vrees voor boze blikken, de gedachte dat het niets helpt, frustraties over de lage straffen die eruit voortkomen, de tijd die zo'n melding vaak kost, en angst dat ze door advocaten worden geïntimideerd als ze worden opgeroepen bij de rechter-commissaris of zelfs in de rechtbank. Bovendien speelt het land van herkomst een rol. Een dader zou zomaar een ver familielid of een kennis kunnen zijn van familie in Marokko, die misschien ook nog eens afhankelijk is van de inkomsten van de dader. Marokkanen lopen dan liever niet het risico om de verhoudingen in hun land op scherp te zetten. Voetafdruk van de Mammoet Het project 'Mammoet' van de politie Haaglanden met teams van het wijkbureau De Heemstraat en de bovenregionale recherche - dat onder meer de Bende van de Delftselaan aanpakt - lijkt zijn vruchten af te werpen. De bedoeling is dat het prehistorische beest een voetafdruk achterlaat in de wijk, de bewoners meer vertrouwen krijgen in de politie en weer durven te melden. De goede mensen moeten hun buurt weer heroveren op de criminelen, en zich losmaken uit de greep van de Bende van de Delftselaan. "Maar dan duurzaam, voor een langere periode, het liefst voor altijd", zegt de wijkagent die het Mammoet-team coördineert. "Alleen arrestaties helpen niet. De nu zo gebrekkige sociale cohesie moet dan ook weer terugkeren. De mensen moeten weer met elkaar leven en niet meer langs elkaar. Pas dan biedt deze buurt de jeugdbendes geen voedingsbodem meer." Veel buiten de wijk ondernemen De Marokkaanse Alma Mahaoui (38) wil graag in de wijk blijven wonen waar ze is opgegroeid. Ze heeft een goede baan als ambtenaar en heeft drie kinderen in de leeftijd van negen tot vijftien jaar die ze ook daar wil laten opgroeien, 'tussen verschillende kleuren, geloven en culturen'. Desondanks gaan haar kinderen alle drie buiten de wijk naar school, sporten ze elders in de stad en hebben ze hun hobby's niet in de buurt van de Delftselaan, waar ze wonen. "Wonen, oké, maar mijn kinderen hebben in deze wijk niets goeds te doen. Als ik wil dat ze hier op een gezonde en correcte manier opgroeien, zullen ze veel buiten de wijk moeten ondernemen. Kinderen uit de buurt die hier op school zitten en buiten spelen, komen vroeg of laat in aanraking met de verkeerde personen en met de politie. Wie hier woont, ziet hier criminaliteit om zich heen, en raakt er zelfs aan gewend. Maar ik doe mijn best, mijn uiterste best, voor mijn kinderen." De oude Hindostaanse heer Sadal beaamt dat hij gewend is geraakt aan de foute dingen die hij om zich heen ziet gebeuren. "Ik red me hier door af en toe zaken door de vingers te zien, door hier en daar een oogje dicht te knijpen. Op een gegeven moment zie je het ook gewoon niet meer en ben je over de drempel der ergernissen heen. Met als gevolg dat ik hier alleen voor mijzelf leef en voor niemand anders. In mijn blok wonen, geloof ik, wel tien verschillende nationaliteiten. Klinkt heel kleurrijk, he? Maar weet ook dat ze allemaal een hekel aan elkaar hebben. De Turken haten de Marokkanen en vice versa, de Hindostanen hekelen de Afro-Surinamers, de moslims vinden het hindoeïsme afgoderij, de Nederlanders zijn bang voor de islam en de problemen tussen de Koerden en Turken zijn al lang bekend. "Kortom, we blijven zo ver mogelijk van elkaar vandaan, we sluiten ons op in ons huis, en we zien niets, horen niets en zwijgen. Dan pas overleef je hier de problemen. Ook die jongens die hier bij mijn portiek hangen en iedereen angst inboezemen." Project Mammoet Minister Ivo Opstelten riep eerder dit jaar dat alle criminele jeugdgroepen tijdens deze kabinetsperiode moesten worden aangepakt. Maar welke criminele jeugdgroepen zijn er en hoe kun je zo'n bende aanpakken? Om antwoord op die vragen te krijgen draaide Trouw met instemming van de politie Haaglanden een maand lang mee met het project 'Mammoet', dat zich richt op twee jeugdgroepen in de Haagse Schilderswijk, en sprak met wijkagenten, rechercheurs, experts, buurtbewoners, ondernemers, verdachten en veroordeelden. Het grootste deel van het onderzoek voor deze reportagereeks gebeurde op straat, in de Haagse Schilderswijk, op de Delftselaan, bij winkeliers, caféhouders en bij gezinnen thuis. Enkele bronnen vertelden hun verhaal anoniem uit privacyoverwegingen en uit angst voor hun veiligheid. |