| De vondeling van Ameland - Boudewijn de Groot |
| De vondeling van Ameland | The foundling of Ameland |
|
Op het strand van Ameland Was hij als zuigeling aangespoeld Overboord gegooid Op een reddingsboei gebonden Hij had zich op de golven Als in de baarmoeder gevoeld En schreeuwde tot hij Door een jutter werd gevonden Ameland sprak schande van de jutter Een zonderling die leefde van de wind Die al de raarste dingen had gevonden Hoe kwam die jutter nu weer aan dat kind Als hij er daags op uitging om te jutten Moest de vondeling altijd met hem mee En toen die na een jaar begon te praten Was zijn eerste woordje: zee Op het strand van Ameland Speelde de kleuter jarenlang De jutter was zijn meester Die hem wijze lessen leerde Hij stond wijdbeens in het zand Was voor de woeste zee niet bang En schreeuwde net zo lang Tot de vloed zich keerde Ameland sprak schande van de kleuter De vondeling die schreeuwde als de wind Hoe was het in vredesnaam toch mogelijk Dat de zee zich terugtrok voor een kind Wat hij riep zou niemand kunnen zeggen Dat was uit de verte moeilijk te verstaan En toen ze het de jutter vroegen zei die Volgens mij roept hij: ik kom eraan Ik kom eraan ik kom eraan Zee wind zon oceaan Ik kom eraan Op het strand van Ameland Stond hij als knaap in de avondzon Hij zei geen woord Begon zich langzaam uit te kleden De vloed kwam hem tegemoet Hij zag alleen de horizon Nog eenmaal draaide hij zich om Liep toen de zee in Ameland sprak schande van de jongen Die naakte zonderlinge vondeling Men had zich boven op het duin verzameld Omdat men voelde dat er iets gebeuren ging En toen begon hij plotseling te schreeuwen Zo hard dat het tot aan de duinen klonk Nog even zagen ze hem op het water lopen Voor hij in de diepte zakte en verdronk Ik kom eraan ik kom eraan Zee wind zon oceaan Ik kom eraan Ik kom eraan |
On the beach of Ameland He was washed ashore as a suckling Thrown overboard Bound on a lifebuoy On the waves He had felt as if he had been in the uterus And he screamed until He was found by a stroller Ameland cried shame upon stroller A quaint who lived from the wind Who already had found the weirdest things How did that stroller find that child Every day when he is going to stroll The foundling always went with him And then after a year he began to talk And his first word was: sea On the beach of Ameland The toddler played for years The stroller was his master Who taught him wise teachings He stood with his legs wide in the sand He was not affraid for the wild sea And he screamed Until the tide turned Ameland cried shame upon the toddler The foundling who screamed like the wind How on earth Was it possible that the sea pulled back for a child What he screamed no one was able to say That was difficult to understand from a distance And when they asked, the stroller said I think he screams I am coming I am coming here I come Sea wind sun ocean I am coming On the beach of Ameland He stood as a boy in the evening sun He did not say a word Slowly began to undress The high tide was coming to him He only saw the horizon Only once he turned But then walked into the sea Ameland cried shame upon the boy That queer naked foundling They had gathered on top of the dune Because thet felt that something was going to happen And then suddenly he started screaming So loadd that it could be heard on the dunes For a moment they saw him walking on the water [1] Before he fell into the depth and drowned I am coming here I come Sea wind sun ocean I am coming I am coming |